صد دام؛ دیکتاتوری که بهانه کمدی شد

به گفته آژانس خبری فرهنگ و هنر دانشجویی ، این فیلم اولین فیلم مستقل از پدرام پورامیری در ژانر کمدی است که داستان مردی را روایت می کند که مجبور است او را به شباهت ظاهری صدام حسین با صدام حسین تبدیل کند. به عنوان جایگزینی برای این دیکتاتور. استفاده از چنین موضوعی برای ایجاد یک کمدی ایده ای جذاب و ابتکاری است که می تواند به یک کار متمایز تبدیل شود.

با این حال ، موفقیت چنین فیلمی به شدت به نحوه پرداخت داستان و حفظ انسجام روایی بستگی دارد.

“صد دام” با یک موضوع بکر آغاز می شود و در نیمه اول فیلم ، با مخاطب ارتباط برقرار می کند. اما پس از آن ، این فیلم انسجام خود را از دست می دهد و نتوانست از ظرفیت های داستانی خود استفاده کند.

رابطه بین وقایع کاهش می یابد و منطق داستان بسیار تضعیف می شود. این ضعف در ساختار فیلمنامه باعث می شود فیلم نتواند به تمام پتانسیل های خود برسد.

رضا آتاران ، در این فیلم ، با همان شیرینی و جذابیت ظاهر می شود و به راحتی می تواند مخاطب را بخنداند. اما به نظر می رسد کارگردان آنقدر شیفته نمایشنامه خود است که از سایر عناصر فیلم غافل شده است.

Parinaz Izadyar همچنین برای اولین بار در نقش طنزآمیز ظاهر می شود و عملکرد قابل قبولی را نشان می دهد. با این حال ، تمرکز بیش از حد فیلم بر شخصیت رضا آتاران باعث می شود که بازیگران دیگر خیلی بازی نکنند.

سرانجام ، “صد دام” ، با وجود داشتن موضوعی متفاوت و جذاب ، در ایجاد یک کمدی تا حدودی موفق بوده است. این فیلم پس از انتشار در گیشه ، می تواند با استقبال نسبتاً مورد استقبال قرار گیرد ، اما ضعف های ساختاری و عدم استفاده کامل از ظرفیت های داستانی مانع از تبدیل شدن به یک اثر ماندگار می شود.